Temat na czerwiec: DUCH ŚWIĘTY GWARANTEM ZACHOWANIA CHARYZMATU KRWI CHRYSTUSA

DUCH  ŚWIĘTY GWARANTEM ZACHOWANIA CHARYZMATU KRWI CHRYSTUSA

„… bez Ducha Świętego nie ma trafnego, Bogu miłego, a ludziom pożytecznego rozeznania i wyboru” (O. Mieczysław Bednarz).

Bez Ducha Świętego: „Bóg jest daleki, Chrystus jest przeszłością, Ewangelia martwą literą, Kościół tylko organizacją, władza panowaniem, posłannictwo propagandą, kult wywołaniem wspomnień, a postepowanie po chrześcijańsku moralnością niewolników”.

(„Duch, który umacnia Miłość” - biskup Edward Dajczak)

Można zatem z całą pewnością stwierdzić, że Duch Święty jest jakby pieczęcią Boga w Trójcy Jedynego i podpisem składanym w imieniu Ojca i Syna.

Zapewne pojęcie charyzmat zostało wielokrotnie i szczegółowo wyjaśniane w poprzednich tematach, nie mniej jednak warto przypomnieć, że CHARYZMAT pochodzi od greckiego rzeczownika charisma i oznacza dar darmo dany. Wyraz ten wywodzi się z tego samego rdzenia, co łaska - charis.

Zatem charyzmaty to szczególne dary i łaski Boga–Ducha Świętego, poprzez które uzdalnia On wierzących do podejmowania różnych dzieł i działań dla dobra Kościoła i jego członków.

Wymienione przez św. Pawła w liście do Koryntian (1Kor. 12, 4-10) są tylko częścią z nich. Jest ich o wiele więcej, ponieważ „Duch udziela każdemu tak jak chce” (1Kor.12,11).

Wszystko zaczyna się od WIARY…..

Chrześcijaństwo wyróżnia i opiera się na trzech cnotach: WIERZE, NADZIEI I MIŁOŚCI.

Cała religia chrześcijańska swój początek bierze z daru Łaski Boga, jaką jest Wiara, która poprzedzona Nadzieją pozwala przekroczyć próg Miłości – działanie Ducha Świętego, jak też doświadczyć Miłosierdzia – szczególnej postaci Miłości Boga.

 5. Łaskawość                                   5. Dar Umiejętności                5. Charyzmat Proroctwa     

Początkiem wiary jest Sakrament Chrztu św. przez który, podobnie jak Jezus, stajemy się dziećmi bożymi. Gwarantem udzielenia tej Łaski przez Boga jest Duch Święty. Chrzest Święty jest podstawą do otrzymywania dalszych łask i budowania relacji z Duchem. Z czasem jednak w naszym życiu duchowym, wraz z rozwojem fizycznym i intelektualnym, mogą pojawiać się wątpliwości. Nie są one niczym złym pod warunkiem, że nie będziemy w nich trwali, lecz podejmiemy próbę ich rozwiązania. I tutaj z pomocą przychodzi nam Kościół Święty, skarbiec i strażnik Wiary, gdzie Bóg w Jezusie Chrystusie złożył swoje bogactwo w postaci Darów, Owoców i Charyzmatów. Depozytu tego strzeże i udziela, według Swego upodobania, Duch Święty.

Owoce Ducha Świętego          Dary Ducha Świętego              Charyzmaty Ducha Świętego

 

1. Miłość                              1. Dar Mądrości                      1. Charyzmat Wiary

2. Radość                             2. Dar Rozumu                                   2. Charyzmat Uzdrawiania

3. Pokój                                3. Dar Rady                            3. Charyzmat Modlitwy w językach

4. Cierpliwość                      4. Dar Męstwa                        4. Charyzmat Tłumaczenia języków

 5. Łaskawość                                   5. Dar Umiejętności                5. Charyzmat Proroctwa     

6. Dobroć                             6. Dar Pobożności                  6. Charyzmat Nauczania

7. Uprzejmość                      7. Dar Bojaźni Bożej              7. Charyzmat Czynienia cudów

8. Cichość                                                                           8. Charyzmat Poznawania według

tego samego Ducha

9. Wierność                                                                         9. Charyzmat Rozpoznawania Duchów

10. Skromność           

11. Wstrzemięźliwość

12. Czystość

O darach charyzmatycznych czytamy również w Katechizmie Kościoła Katolickiego:

* „Charyzmaty, zarówno nadzwyczajne, jak również proste i zwyczajne, są łaskami Ducha Świętego, bezpośrednio lub pośrednio służącymi Kościołowi” (KKK. 799).

* „Aby Kościół mógł wypełniać swoje posłanie, Duch Święty uposaża go w rozmaite dary hierarchiczne oraz charyzmatyczne i przy ich pomocy nim kieruje”(KKK 768).

Św. Paweł w liście do Koryntian (1 Kor14) pisze, że pierwszym i najważniejszym charyzmatem dla budowania jedności Kościoła jest charyzmat prorokowania. Jednak nie wymienia on wprost, że Krew Jezusa Chrystusa jest charyzmatem. Krew nie jest też wymieniona wśród Darów i Owoców Ducha Św.

Czym jest zatem Krew Jezusa Chrystusa?

Odpowiedzi na to pytanie udziela sam Jezus: „Jeżeli nie będziecie spożywali Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie. Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem.  Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim. Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie” (J 6,8-9).

Celem i szczytem, do którego zdąża Kościół jest Eucharystia - część liturgii, która od V wieku przyjmuje nowe określenie - Msza Święta, czyli publiczne wykonywanie przez prezbiterów (kapłanów) kapłańskiego urzędu Jezusa Chrystusa.

SERCE Jezusa Chrystusa „w łonie Matki Dziewicy przez Ducha Świętego utworzone, świątynia Boga, w którym mieszka cała pełnia Bóstwa” jest SKARBEM, a Jego KREW „przelana na krzyżu, zapłata naszego zbawienia, bez której nie ma przebaczenia, nowego i wiecznego Przymierza, która w Eucharystii poi i oczyszcza dusze” jest ŹRÓDŁEM, z którego początek biorą wszystkie charyzmaty udzielane Kościołowi przez Ducha Świętego.

 Gdyby Bóg Ojciec miał cenniejszy SKARB od Swego Jednorodzonego Syna, którego dał i wydał za nas, to by nam ludziom o tym powiedział, ale go nie ma.                                          

Ducha Świętego wyznają Ojcowie, Doktorzy i Święci kościoła:

1.    Święty Cyryl Jerozolimski: „czego Duch dotyka to również zmienia”. Według Cyryla każdy ochrzczony posiada charyzmaty.

2.    Święty Hilary z Portieres doświadczenie chrztu określał, jako pierwsze poruszenie Ducha w ochrzczonych oraz obdarowywanie ich różnymi charyzmatami.

3.    Święty Ireneusz z Lyonu przypomina, że „gdzie jest Duch Boży, tam jest Kościół, a gdzie jest Kościół, tam jest Duch Boży”; Duch strzeże nieskazitelności Ewangelii i niweczy herezje.

4.    Święty Bazyli: ”Duch Święty czuwa i strzeże Magisterium Kościoła”.

5.    Święty Augustyn: „w jakiej mierze ktoś kocha Kościół, w takiej ma Ducha Świętego”.

6.    Święty Ambroży z Mediolanu: „każda prawda, ktokolwiek by ją wyraził, pochodzi od Ducha Świętego”. 

7.    Święty Paweł: „Duch przenika wszystko, nawet głębokość Boga samego”(1 Kor 2, 1-16).

8.    Święty Jan Maria Vianney: „Bez Ducha Świętego dusza jest jak kamień, z którego nic nie można wycisnąć”.

Podsumowanie.

·         SERCE Jezusa Chrystusa jest SKARBEM, a Jego KREW i CIAŁO – ŹRÓDŁEM, z którego początek biorą wszystkie charyzmaty udzielane Kościołowi przez Ducha Świętego,

·         Charyzmat Krwi Chrystusa uzdalnia nas do czynienia dobra i wspomaga w walce ze złem (grzechem),

·         Charyzmatem Krwi Chrystusa jest Krzyk Krwi, czyli pójście tam, gdzie jest ludzkie cierpienie (szpitale, hospicja, więzienia, domy szczególne opieki paliatywnej),

·         Charyzmat Krwi Chrystusa motywuje i daje siłę do pracy nad sobą, a także pomaga w niesieniu pomocy innym w dążeniu do świętości,

·         W Charyzmacie Krwi Chrystusa Duch Święty obdarza nas szczególną postacią Miłości Boga – Miłosierdziem,

·         Twój i mój początek poznania i współpracy z Duchem Świętym i Jego Łaskami zaczyna się od sakramentu Chrztu św. i Wiary w Jezusa Chrystusa,

·         To dzięki Duchowi Świętemu grzesznicy mogą stawać się świętymi, przez co Kościół odnawia się i umacnia,

·         Charyzmat Krwi Chrystusa już tu na ziemi daje możliwość osiągnięcia życia wiecznego, z racji pochodzenia z Eucharysrii

·         MIŁOŚĆ jest gwarantem i pokarmem wzrostu i rozwoju wszystkich charyzmatów udzielanych przez Ducha Świętego i jednocześnie uzdalnia do dzielenia się z innymi.

Od momentu odejścia Jezusa Chrystusa z tego świata nastał szczególny czas działania Ducha Świętego, na co wskazują słowa Pana: „Jednakże mówię wam prawdę: Pożyteczne jest dla was moje odejście. Bo jeżeli nie odejdę, Pocieszyciel nie przyjdzie do was. A jeżeli odejdę, poślę Go do was. On zaś, gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie. O grzechu - bo nie wierzą we Mnie; o sprawiedliwości zaś - bo idę do Ojca i już Mnie nie ujrzycie; wreszcie o sądzie - bo władca tego świata został osądzony” (J 16, 7-15).

To, czego nie rozumiemy zachowajmy w naszym sercu na wzór Maryi jak np. w akcie Zwiastowania (Łk 1, 35), czy też fragmencie Ewangelii opisującym zagubienie Jezusa podczas święta Paschy w Jerozolimie (Łk 2, 41-52). Maryja nie rozumiała słów Archanioła Gabriela ani słów Jezusa, podobnie jak i my nie rozumiemy darów ani mowy Ducha Świętego. My jednak nasze sukcesy, uzdolnienia i zasługi często przypisujemy sobie w kontekście: „on jest taki zdolny ma to wszystko po matce, a właściwie po babci”, zamiast szukać inspiracji w zachowaniu Maryi.

Prośmy o dar zrozumienia i rozwoju charyzmatu Krwi Chrystusa w naszej Wspólnocie oraz udzielanie go w obfitości przez Ducha Świętego całemu Kościołowi.

Jarosław Wołodkiewicz, WKC

Temat na maj: MARYJA OBLUBIENICA DUCHA ŚWIĘTEGO

3.9. MARYJA OBLUBIENICA DUCHA ŚWIĘTEGO

Termin oblubienica, według Słownika j. polskiego, oznacza narzeczoną lub pannę młodą. W Starym Testamencie to sformułowanie pojawia się wielokrotnie np. w Pieśni nad Pieśniami, ukazując piękną, miłosną relację między Oblubienicą, a Oblubieńcem. Słowo Oblubienica zawiera głęboką treść ukazującą relację do drugiej osoby. Może to być narzeczona w kontekście bliskiego zamążpójścia lub zaślubin:

„Rzuć okiem dokoła i zobacz: Wszyscy się zebrali, przyszli do ciebie. Na moje

życie! Wyrocznia Pana. Tak, tymi wszystkimi przystroisz się niby klejnotami i jak Oblubienica opaszesz się nimi”(Iz49,18),

„Ogromnie się weselę w Panu, dusza moja raduje się w Bogu moim, bo mnie

Temat na kwiecień: JAK OTWORZYĆ SIĘ NA DUCHA ŚWIĘTEGO I DAĆ SIĘ PROWADZIĆ?

JAK OTWORZYĆ SIĘ NA DUCHA ŚWIĘTEGO I DAĆ SIĘ PROWADZIĆ?   — kwiecień

„Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Pocieszyciela da wam, aby z wami był na zawsze — Ducha Prawdy (.); nie zostawię was sierotami.(J 14, 16).

Jezus zanim odszedł, zostawił nam obietnicę zesłania Pocieszyciela — Parakleta.Chrystus wstępując do Nieba wszczepia nas w Trójcę Świętą.

Pan Bóg jest Stworzycielem i Władcą oraz źródłem wszelkich łask. Syn Boży jest Odkupicielem i Zbawicielem, a Duch Święty — Wskrzesicielem, Ożywicielem, Darczyńcą i Pocieszycielem. On nas prowadzi, pomaga przekroczyć bramy Królestwa Bożego, ucząc nas, jak należy korzystać z klucza miłości i prawdy.

Duch Święty nigdy nie przesłania Boga, ani Jego Syna Jezusa Chrystusa, ale zawsze

Temat na marzec: DUCH ŚWIĘTY W MODLITWIE

3.7. DUCH ŚWIĘTY W MODLITWIE

Modlitwa jest dana.

Początek każdej modlitwy to podstawowe odkrycie naszej niezdolności modlenia się: Panie,naucz nas modlić się. Nie wiemy co czynić, aby modlić się jak należy i dlatego Duch przychodzi z pomocą naszej słabości. I nieraz będziemy mogli powiedzieć jak Ezechiasz w swej chorobie zwracając się do Pana: "Cóż mam mówić? Wszak On mi powiedział i On to sprawił''. Sam Jezus również przeżył te chwile, w których bywamy ogołoceni, jakby bezsilni: "Teraz dusza moja doznała lęku i cóż mam powiedzieć?"/J 12, 27/. Modlitwa Ezechiasza zatem, jak i modlitwa wielu psalmów, kończy się uwielbieniem / por. Iz 38, 20/. Tak samo Jezus w chwili, gdy oznajmił: "Teraz dusza moja doznała lęku i cóż mam powiedzieć?'', odpowiada: "Ojcze, wsław Imię Twoje'' /J 12, 27-28 /.

To odkrycie uwielbienia w cierpieniu, w nieszczęściu nie może być niczym innym jak

Temat na luty: MOC DUCHA ŚWIĘTEGO W SŁOWIE BOŻYM

MOC DUCHA ŚWIĘTEGO W SŁOWIE BOŻYM

Głosić Słowo Boże czy poddać się prowadzeniu Ducha Świętego?

Czasami temat roli Ducha Świętego w głoszeniu Słowa Bożego bywa zaniedbywany. Pismo św. wiele razy mówi, że Słowo Boże jest żywe (Hbr 4,12; 1 P 1,24). Co daje Słowu tę ożywczą moc? To, że właśnie sam Bóg dzięki mocy Ducha Świętego mówi za pomocą Słowa.

Kiedy Słowo Boże jest głoszone i przekazywane przez Ducha Świętego, wtedy to „żywe” Słowo daje życie tym, którzy go słuchają. Pewien teolog biblista tak opisuje relację, jaka istnieje pomiędzy Słowem Bożym a Duchem Świętym: „Nauka biblijna o Słowie Bożym musi

6.Temat formacyjny na styczeń

Gdy Duch Święty zstąpi na was otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami.

Nie będzie to gotowy tekst konferencji ale pewne tropy, którymi warto pójść.

1. Z całą pewnością warto w tym temacie już na początku zatrzymać się nad dwoma hasłami: Co to znaczy czerpać moc z Ducha? Jak stawać się świadkiem z Ducha? Skoro mamy mówić o świadectwie to każdy z nas powinien sobie na te pytania odpowiedzieć sam i wówczas automatycznie świadczymy jak Ów Duch działa w nas. Żeby być jeszcze bardziej precyzyjnym weź jakieś doświadczenie ostatniego czasu. Jako Kosciół przeżywamy teraz czas Bożego

Temat na grudzień: OWOCE DUCHA ŚWIĘTEGO

3.4. OWOCE DUCHA ŚWIĘTEGO - grudzień

Owoce Ducha – tekstgrecki i polski:

22 ὁ δὲ καρπὸς	22 Owocem zaś
τοῦ πνεύματός ἐστιν	Ducha jest:
ἀγάπη χαρὰεἰρήνη	miłość, radość, pokój,
μακροθυμία χρηστότης	cierpliwość, uprzejmość,
ἀγαθωσύνη πίστις	dobroć, wierność,
23 πραΰτηςἐγκράτεια	23 łagodność, opanowanie.
κατὰτῶντοιούτων	Przeciw takim [cnotom]
οὐκἔστιννόμος	nie ma Prawa.

(Ga 5,22-23)

Bóg sam przez Ewangelię św. Jana zapewnia nas o wierności względem trwających w Nim. Zapewnia o tchnieniu w nas – chrześcijan życiodajnych soków, abyśmy owocowali dobrymi owocami.

Pozostając w zażyłości z Bogiem jesteśmy zatem obdarowani darami Ducha Świętego, aby przynosić zawsze dobre owoce. Potrzebujemy być jednak ostrożni, bo pomiędzy nami, a może także w nas, gdy oddalamy się od Boga są fałszywi apostołowie, przed czym przestrzega św. Mateusz.

Wrozróżnianiu prawdziwych i fałszywych apostołów,rozpoznawaniu ich po owocach, pomogą nam teksty Świętych Apostołów: Piotra i Pawła. Zapoznają nas one z owocami Ducha Świętego i ich znamionami. Poprzez owoce dotkniemy także przejawów działania Ducha Świętego w świecie.

I   Ewangeliczne źródła i znaczenie pojęcia owoce Ducha Świętego.

Zjednoczenie z Chrystusem.(J 15, 1-5)

„Ja jestem prawdziwym krzewem winnym, a Ojciec mój jest tym, który [go] uprawia. Każdą latorośl, która we Mnie nie przynosi owocu, odcina, a każdą, która przynosi owoc, oczyszcza, aby przynosiła owoc obfitszy. Wy już jesteście czyści dzięki słowu, które wypowiedziałem do was. Wytrwajcie we Mnie, a Ja [będę trwał] w was. Podobnie, jak latorośl nie może przynosić owocu sama z siebie – jeśli nie trwa w winnym krzewie – tak samo i wy, jeżeli we Mnie trwać nie będziecie. Ja jestem krzewem winnym, wy – latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze Mnie nic nie możecie uczynić”.        

Komentarz Ojca Kościoła – Św. Cyryla Aleksandryjskiego do powyższego fragmentu Ewangelii:

„Pan powiedział o sobie, że jest krzewem winnym. Tak mówiąc, chciał nam udowodnić, że mamy trwać w Jego miłości i że jest to dla nas bardzo wielkim dobrem (…). Jesteśmy więc odrodzeni z Niego i w Nim w Duchu Świętym, aby przynosić owoce życia, nie dawnego i zastarzałego, ale odnowionego przez wiarę i miłość ku Niemu. A zachowujemy życie wtedy, gdy trwamy wszczepieni w Pana, gdy ze wszystkich sił zachowujemy Jego przykazania, i staramy się zachować szlachetność nam daną, słowem, gdy czynimy wszystko, aby w niczym nie zasmucić zamieszkującego w nas Ducha Świętego przez którego, jak wiemy, Bóg w nas mieszka. O tym zaś, w jaki sposób trwamy w Chrystusie, a On w nas, mówi nam mądrze święty Jan: «Przez to poznajemy, że my trwamy w Nim, a On w nas, bo udzielił nam ze swego Ducha». Jak korzeń udziela winnym pędom swoich naturalnych właściwości, tak też Słowo Boże, Jednorodzony Syn Boga i Ojca, wszczepia świętym niejako pokrewieństwo ze swoją naturą, bo szczególnie udziela Ducha Świętego tym, którzy są z Nim złączeni przez wiarę i różnorodną świętość; żywi w nich uczucie miłości i sprawia, że poznają, czym jest wszelka cnota i dobroć”.

Ostrzeżenie przed fałszywymi apostołami.(Mt 7, 16-20)

„Poznacie ich po ich owocach. Czy zbiera się winogrona z ciernia albo z ostu figi? Tak każde dobre drzewo wydaje dobre owoce, a złe drzewo wydaje złe owoce. Nie może dobre drzewo wydać złych owoców ani złe drzewo wydać dobrych owoców. Każde drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, zostaje wycięte i wrzucone w ogień. A więc: poznacie ich po ich owocach”.        

II   Apostolskie źródła i znaczenie pojęcia owoce Ducha Świętego.

Pisma św. Piotra Apostoła(2P 1, 5-8)

„Dlatego też właśnie dołożywszy całej pilności, dodajcie do wiary waszej cnotę, do cnoty poznanie, do poznania powściągliwość, do powściągliwości cierpliwość, do cierpliwości pobożność, do pobożności przyjaźń braterską, do przyjaźni braterskiej zaś miłość. Gdy bowiem będziecie je mieli, i to w obfitości, nie pozostawią was one bezczynnymi ani bezowocnymi w poznawaniu Pana naszego, Jezusa Chrystusa”.

Święty Piotr, uczeń Jezusa Chrystusa, naoczny świadek Jego życia pisze o etapach wchodzenia w zażyłość z naszym Panem. Apostoł wyznacza konkretne ślady, jak np. powściągliwość, cierpliwość, pobożność, którymi krocząc, nie będziemy bezczynnymi ani bezowocnymi w poznawaniu Jezusa Chrystusa.

Pismaśw. Pawła Apostoła

Twórcą pojęciaowoce Ducha jest Święty Paweł, który metaforę owocu zaczerpnął z tradycji Starego Testamentu.Dla Niego samego wolność oznacza życie w Duchu. Tego życia zaznał, więc dzieli się z Kościołem wskazówkami, jak żyć i jakie są owoce życia w Duchu. Na podstawie światła Chrystusa i własnych doświadczeń wysnuwa tezę, iż trwając w Duchu, chrześcijanie powinni przynosić owoce.Tę potrzebę chrześcijańskiego owocowania św. Paweł rozwija w licznych swoich tekstach.Wspólnoty chrześcijańskie i życie wiernych, postrzega jako pole, które daje dobry plon, otrzymawszy od właściciela wiele miłości i czasu lub jako światłość, którą emanują. Wyraża nadzieję(Rz 1, 13), iż będzie mógł zobaczyć i mieć udział w owocach życia tejże wspólnoty, gdy do niej przybędzie. Jak mówi, Rzymianie będąc złączonymi ze Zmartwychwstałym winni przynosić owoc Bogu (Rz 7,4). W tym duchu, mówiąc o przekazanym Mu od wspólnoty darze, określa go mianem owocu ich miłości (Flp 4,17). W innym fragmencie, mówi o sobie, wyrażając nadzieję, że jego życie będzie owocną pracą dla Chrystusa (Flp 1,22).

O światłości jako owocu w życiu chrześcijan Św. Paweł pisze:„Niegdyś bowiem byliście ciemnością, lecz teraz jesteście światłością w Panu: postępujcie jak dzieci światłości.Owocem bowiem światłości jest wszelka prawość i sprawiedliwość, i prawda. Badajcie, co jest miłe Panu”(Ef 5,8-10).Wskazuje na ewangeliczne chodzenie w światłości i ubiera chrześcijan w zbroję światła (Ef,13-17), podkreślając moc głoszenia Słowa Bożego.

Sprawiedliwość i uświęcenie jako owoce nowego życia w Chrystusie podkreśla w Listach: do Filipian (Flp 1,11) oraz do Rzymian (Rz 6,22).Przestrzega jednak:„I nie miejcie udziału w bezowocnych uczynkach ciemności, a raczej piętnując [je], nawracajcie [tamtych]” (Ef 5,11; Rz 6,21). O tych, którzy nie należą do Chrystusa, którzy nie są prawdziwymi Jego uczniami mówi, że nie przynoszą owocu – są bezowocni(gr. akarpos). Tacy ludzie chodzą w ciemnościach i są niewolnikami grzechu.Niemoralne życie, bowiem,jeśli przynosi jakichś owoc, to jedynie jest to owoc śmierci.

Wreszcie w Liście do Galatów (Ga 5,22-23), jedynym tekście Nowego Testamentu mówiącym bezpośrednio o owocach Ducha, Święty Paweł poprzez metaforę owocu opisuje cnoty wynikające z życia w Chrystusie. Wymienia wśród nich: miłość, radość, pokój, cierpliwość, łaskawość, dobroć, wierność, łagodność i opanowanie. Według Niego chrześcijanie powinni przynosić Boże owoce (Rz 7,4), owoce Ducha(Ga 5,22-23) i odrzucać uczynki ciemności(Ga 5,19-21 i Kol 3, 5-9), które są przeciwne cnotom Ducha;powinni być gotowi, by nawracać błądzących (Ef 5,11).Podkreśla wartość plonu, czyli  rozwijanych cnót – wartość ziarna położonego w nas i pomnożonego o wysiłek dodany ze strony nas samych, owocujących chrześcijan.Ciekawe, że Apostoł nie mówi o owocu wiary, ale o owocu Ducha (gr. ho karpos tu pneumatos), jakby podkreślał istotę tego, że żyjemy wiarąotrzymaną z Ducha.

III   ZnamionaOwoców Ducha Świętego

Po owocach wymienionych przez Świętego Pawła w Liście do Galatów(Ga 5, 22-23) poznajemy obecność i działanie Ducha Świętego w ludzkim sercu. Innymi słowy, owoce Ducha są to cechy człowieka współpracującego z Duchem Świętym, jak pisze ks. Edward Staniek. Owoce te są znamionami obecności Ducha Świętego w danym człowieku,charakteryzują chrześcijan, zatem powinny być naszą wizytówką.

Miłość - pragnienie uszczęśliwiania innych. Jest ona wlana w nasze serce przez Boga, który jest Miłością pełną i czyni nasze serce źródłem miłości dla innych. Najpiękniej zobrazowana jest w Hymnie o miłości (1Kor 13,4-8).

Radość-szczęście płynące z życia w harmonii z Bogiem. Może objawiać się weselem, ale jest to głębszy stan.

Pokój - pewność, że tu i teraz jestem do dyspozycji Boga. Nie ma w nim nic z niepokoju ani o to, co było, ani o to, co będzie. On jest tajemnicą teraz, czylikomunikacji z Bogiem, autentyczności relacji z sobą i innymi.

Cierpliwość - relacja tak wobec siebie, jak i wobec innych. Dorastanie do miłości, szczęścia i pokoju, to dłuższy proces, dlatego cierpliwość jest jednym z podstawowych jego mechanizmów. Kto jest do dyspozycji Boga i pełni Jego wolę nie ma powodu, żeby się niecierpliwić. Bóg jest Panem każdej sytuacji w naszym życiu osobistym, społecznym, ekonomicznym i politycznym. Wybierze czas na wszystkie sprawy pod słońcem.

Uprzejmość - znak wielkiej kultury ducha. Każde aroganckie postępowanie jest czytelnym znakiem obecności złego ducha w człowieku i pokazuje nam, z kim mamy do czynienia. Delikatność i takt są zaś przejawem Bożym.

Dobroć -nastawienie na pomaganie innym, o ile takiej pomocy potrzebują, a równocześnie zabieganie o tworzenie takiejatmosfery w swym środowisku. Gdzie jestbrak dobroci, tam jest obecny zły duch i rozłam.

Wierność - zaufanie, jakim Bóg nas darzy. Kto na Boguchce budować swe życie, zabiega o doskonalenie wierności. Komunikacja z ludźmi również oparta jest na zaufaniu i wierności. Jeśli ich brakuje, trzeba być ostrożnym, bo tymkto nie zna wartości zaufania i wierności, manipuluje zły duch.

Łagodność - ściśle związanaz cierpliwością,stanowiąc ważny most w relacjach z ludźmi. Jest ona językiem miłości. Wymaga jednak zdecydowanej postawy wobec obłudników. Jezus pokazał nam, na czym polega łagodność, która potrafi nawet bicz wziąć do ręki. Łagodność pomaga koić i leczyć rany duszy i ciała.

Opanowanie - piękny owoc Ducha Świętego, który zna wartość harmonii i pełnej odpowiedzialności za słowa, czyny i postawę. Człowiek opanowany jest przyjacielem Boga, bo nie da się go wyprowadzić z równowagi nawet w obliczu mocnych ciosów. On jest, razem z Bogiem,Panem każdej sytuacji.

IV   Przesłanie Papieża Franciszka nt. działania Ducha Świętego przez człowieka w świecie:

„W Liście do Galatów Paweł chce pokazać, co jest owocem, przejawiającym się w życiu tych, którzy postępują według Ducha (Gal 5,22). Z jednej strony jest ciało z orszakiem wymienionych przez Apostoła wad, będących dziełami człowieka samolubnego, zamkniętego na działanie łaski Bożej. Natomiast w człowieku, który z wiarą pozwala, by wtargnął w jego życie Boży Duch, rozkwitają Boże dary, streszczające się w dziewięciu radosnych cnotach, które Paweł nazywa owocami Ducha. Stąd wezwanie powtórzone na początku i na końcu, jako program życia: postępujcie według ducha (Ga 5,16.25). Świat nie potrzebuje ludzi zamkniętych, lecz napełnionych Duchem Świętym.Zamknięcie na Ducha (…) jest także grzechem”.

Katarzyna Kretkiewicz WKC